Sampietrini (sanpietrini) – kostka brukowa ze skały wulkanicznej, za pomocą której
został utwardzony Plac Św. Piotra w Watykanie oraz inne drogi i place w Rzymie,
a także w innych miastach, głównie w regionie Lacjum. Kostki były cięte w
kształcie ściętego ostrosłupa w trzech różnych rozmiarach, zwykle mniejszych od
tzw. quadrucci.
Nazywane popularnie sampietrini ponieważ są do dziś symbolem Placu San Pietro w Rzymie.
Kostka nie jest połączona cementem, dzięki czemu podłoże jest bardziej
elastyczne, a ziemia „oddycha” i wchłania wodę deszczową. Ponadto jest bardzo
odporna. Natomiast po deszczu może być bardzo śliska i zdecydowanie niewygodna
dla delikatnego obuwia. Nic dziwnego, że została trafnie „ochrzczona” przez kobiety
jako „scassatacchi” (łamacze obcasów).
Sampietrini powstały za czasów papieża Sykstusa
V, z tego okresu wybrukowano kostką ze skały wulkanicznej (typowej dla tego
regionu) nie tylko Plac Św. Piotra, ale także 120 ulic Rzymu, co znacznie ułatwiło
przejazd wozów w obrębie miasta. W XVII w. niemal cały Rzym był już tak brukowany
przez robotników zwanych „serciaroli”, ponieważ w dialekcie rzymskim kostki
były nazywane także „serci” (wł. selci).
Natomiast
w innych miastach, szczególnie na północy Włoch drogi utwardzane były za pomocą
kostki porfirowej, tzw. „bolognini”
(używane głównie w Bolonii), lub też okrągłymi kamieniami z rzek, zwanymi „ciottoli”.
