Jak wiadomo Włosi z upodobaniem stosują przymiotniki (i przysłówki), często-gęsto ozdabiając łańcuchowymi określeniami niemal każdy rzeczownik. Złośliwi twierdzą, że to przyzwyczajenie "starej generacji", która nadużywała wszystkiego do woli. Dziś trzeba oszczędzać nawet na słowach!
I mimo, że językoznawcy przestrzegają, aby powstrzymać się od kwiecistego stylu, pisać zwięźle i przejrzyście, to włoscy dziennikarze, komentatorzy, politycy i tzw. opinioniści wciąż nie mogą powstrzymać się od dodania dwóch a nawet trzech przymiotników do prawie każdego rzeczownika tworząc w ten sposób trudne do "strawienia" menu, np.:
"La Città ha bisogno di un progetto credibile fatto di cose concrete e non le solite cose banali trite e ritrite /.../" (tp24.it, 7/02/2015) - używając synonimów autor praktycznie się powtarza.
A my, cudzoziemcy, mimowolnie naśladując włoski styl, sądzimy, że tak właśnie powinniśmy się wysławiać i pisać. Niestety, i tu jesteśmy w błędzie. Więcej nie znaczy mądrzej i ciekawiej.
